To się czyta

[marcin]

A co jest złego w tym dizajnie?

[Czartogromski]

Hm, to dobrze, powiedzmy, że bardzo wintydżowe to jest

[Czartogromski]

Jak dotąd przez Forum przemknęła jedna książka z selpublishingu, ta będzie więc druga.



Bartosz Brzezicki: Skok do gwiazd. - Odsłuchany audiobook: lektor Marcin Franc. - Empik.go, 2023. - Wersja papierowa: Selfpublishing, dystrybucja Empik 2024.

Na początek komplement (?) nawiązujący do forumowych dyskusji: choć selfpublishing, to jest to lepsze od wielu publikacji znanego nam wydawnictwa Novae Res.

Podkreślam formę wydawniczą, bo wpływa to niewątpliwie na krąg odbiorców: adresowana do młodzieży książka kosztuje w Empiku w wersji papierowej 57,99 zł (cena okładkowa: 69,85), więc siłą rzeczy jest to nisza.

Audiobook dostępny jest w abonamencie Empik.go. Czyta Marcin Franc, który doskonale sprawdza się w książkach dla młodzieży i jego udział bardzo powieści pomaga. Sam audiobook technicznie niedoskonały, poprawki (?) dograne inaczej ustawionym mikrofonem, co wyraźnie słychać i często burzy to rytm narracji.

Teraz kilka uwaga czytelnika na temat książki samej w sobie.

Gejowszczyzna niewątpliwa. Powieść określona jest jako młodzieżowo-sportowa i taka jest z ducha, niemniej gejowski wątek miłosno-erotyczny pasuje bardziej do Young Adult 16+.

Ogólnie sympatyczny utwór budzi czasem mieszane uczucia – wystarczyłaby kolejna, dobra redakcja (i adiustacja!) i byłoby z tego dobre, dydaktyzujące czytadło. Pisane jest to ładną polszczyzną, dialogi zgrabne i bez przesady młodzieżowe. Z drugiej strony szkolne błędy gramatyczne: „pod rząd”, komuś „podwinęła się noga”, coś „należało do jednego z najlepszych...”.

Książkę zaludnia wiele szlachetnych i bardzo pozytywnych osób, które prowadzą bardzo empatyczne rozmowy. Postaci negatywnych w zasadzie nie ma: one są w tle, są przeszłością i częścią tego złego, z czym bohater musi się uporać, w bieżącej akcji w zasadzie się nie pojawiają. Negatywnym bohaterem jest więc tylko zła przeszłość.

W literaturze young i new adult jednym z popularniejszych nurtów są powieści (romanse) rozgrywające się w środowisku hokeistów. Zyskują na tym inni sportowcy, bo częściej się pojawiają w powieściach. „Skok do gwiazd” wprowadza w środowisko siatkówki i czyni to interesująco - przy okazji bezboleśnie poznałem zasady siatkówki, którą dotąd oglądałem co najwyżej ze względu na siatkarzy. Bardzo ładnie poprowadzony wątek siatkarski nie jest tu tylko ozdobą historii romansowej i dobrze służy budowaniu napięcia.

Zwrócę też uwagę mocną scenę składającą się tylko i wyłącznie z powiadomień o nieodczytanych przez bohatera wiadomościach.

Jedna z wpadek, które irytują przez cały czas słuchania: Mauricio - imię jednego z bohaterów. Autor miał do wyboru sporo łatwiejszych w odmianie imion, wybrał jednak to i pozostawił imię nieodmieniane. Tymczasem zwłaszcza autorzy literatury LGBT+ powinni mieć na uwadze, że np. formę „idę z Mauricio” należy zarezerwować dla osoby niebinarnej, a w przypadku cisgeja napisać „idę z Mauriciem”.

[bolevitch]

Z drugiej strony szkolne błędy gramatyczne: „pod rząd”, komuś „podwinęła się noga”, coś „należało do jednego z najlepszych...”.

zawstydzasz mnie, sądziłem, że tak się po prostu mówi i w powieści czy tekście publicystycznym można by takich sformułowań użyć bez cudzysłowu

[Czartogromski]

Pierwszoosobowa narracja prowadzona jest zwykłą polszczyzną, nie ma tam jakiejś stylizacji. W polszczyźnie jeśli np. jakiś sportowiec jest jednym z najlepszych, to należy to jednych z najlepszych sportowców (a nie do jednego z najlepszych, bo nie jest czyjąś własnością). Jeśli komuś coś się nie uda, to powija mu się noga (może się przy tym podwinąć do góry, ale to inna sprawa).

[bolevitch]

no tak, do "jednych" z najlepszych
powijanie nogi to dla mnie archaizm, sądziłem, że ta noga się podwija (przez parę lat byłem święcie przekonany, że panele są "fotowolta_l_iczne...)

[Czartogromski]

Frazeologizmy przechowują stare znaczenia. Coś jak z zasypianiem gruszek w popiele (od spania, nie od zasypywania).
A powinąć = pośliznąć (słownik Karłowicza)

[Achim]

„ Mam do pana kilka pytań”
Rebecca Makkai napisała świetną powieść, łączącą elementy kryminału z opowieścią o przemocy, molestowaniu i nierównościach, wynikających z płci i rasy.
W roku 1995 w elitarnej szkole z internatem została zamordowana dziewczyna. Dwadzieścia lat później jej współlokatorka, teraz znana podkasterka, otrzymuje zaproszenie od szkoły, by poprowadzić tam warsztaty dla młodzieży. Jednym w ich tematów staje się zagadka wyjaśnienia morderstwa Thalii. Intryga kryminalna to jedno, ale opowieść o traumach przeszłości, wszechobecnym wtedy seksizmie i przemocy to drugie. Powieść Makkai nie jest feministyczną publicystyką spod znaku ≠MeToo. Wypełniają ją żywe, poruszające, z reguły bardzo poranione w przeszłości postaci. „ Mam do pana kilka pytań „ pokazuje bolesny proces wyzwalania się, uwalniania od przeszłości, a być może i finalnie od niesprawiedliwości. Mocna książka.

[marcin]

O, Achim czyta jakiś kryminal, miło. A myślałem że czytasz tylko biografie jakichś smutnych i tragicznych postaci

[Czartogromski]

Tylko elementy kryminału czyta

[Hebius]

Mnie Rebecca Makkai kojarzy się głównie z książką o gejach chorych na AIDS (Wierzyliśmy jak nikt). Wydaje mi się, że Achim był tym tomem zachwycony i pewnie dlatego siegnął po kolejną powieść autorki.

[Achim]

Dokładnie tak, to świetna pisarka

[Achim]

W „ Mam do pana kilka pytań” jest też wstrząsający fragment o homofobii w ekskluzywnej szkole średniej w Stanach w latach 90. tych i o tym, jak sytuacja po trzydziestu latach diametralnie się zmieniła. W części współczesnej jedna z bohaterek, nauczycielka ma żonę i dwoje dzieci.

[Hebius]

Czyli tytuł można śmiało zaliczyć do gejowszczyzny. Co mi przypomina, że powinienem się pochylić nad nowym numerem Repliki, który dotarł do mnie we wtorek.

[Achim]

Do nas jeszcze nie dotarł.

[Hebius]

Cierpliwości, dotrze. Mnie się wreszcie prenumerata skończyła i mam dylemat - odnowić, czy już sobie darować. Może jutro się wybiorę do miejscowego EMPIK-u i sprawdzę, czy dostają Replikę - to mógłbym wtedy nie prenumerować.

[marcin]

Macie empik w Kętrzynie?

[Hebius]

Tak, niedawno otworzyli.

[bolevitch]

mógłbym wtedy nie prenumerować.

ciekawe co by powiedzieli, jakbyś poprosił o odkładanie do teczki...

[marcin]

Młodsze pokolenie (a tacy zwykle sprzedają w empiku) nawet by zapewne nie wiedziało o co chodzi.