To się czyta

[Pedał_w_szlafroku]

Poza Szymborską, Stanisław Barańczak.

[bolevitch]

Grzegorz Uzdański: Nowe wiersze sławnych poetów

o Mickiewiczu tak mi się spodobał, że nauczyłem się na pamięć. Autor chyba przewyższa Waligórskiego

[Dorian_Gray]

Poza Szymborską, Stanisław Barańczak.

dzięki

aha mam jeszcze "Zachód słońca w Milanówku" Jarosława Marka Rymkiewicza,
"Dom jest daleko, Polska wciąż jest blisko: wybór wierszy i piosenek" Mariana Hemara

[marcin]

Szymborska zdecydowanie najlepsza. Nie ma drugiego poety, która potrafiłby za pomocą paru słów tak trafnie opisać różne rzeczy.
Weźmy choćby miłość i jej brak. Nie znam drugiego poety który opisałby to trafniej niż Szymborska w tych kilku słowach:

Niech ludzie nieznający miłości szczęśliwej
twierdzą, że nigdzie nie ma miłości szczęśliwej.

Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać.

[Czartogromski]

"Ch W D P
Chcemy Więcej Dobrej Poezji"
taki napis widziałem na koszulce

kiedyś ... w czasach szkoły średniej i troszkę później czytałem sporo poezji ...
teraz też bym coś ciekawego, mocnego, mądrego poczytał ...

polecicie coś?

Koniecznie:
Lorca (tłumaczenia Kuran-Boguckiej)
Kawafis (tłumaczenia Kubiaka)

[Dorian_Gray]

dziękuję

[Achim]

„ Starsza siostra. Biografia Ireny Gombrowicz”
Aleksandra Gąsowska w listów, dokumentów, utworów publicystycznych i dramatycznych rekonstruuje losy starszej siostry autora „ Ferdydurke”. Irena Gombrowicz, działaczka międzywojennych katolickich organizacji ziemiańskich, publicystka, autorka utworów okolicznościowych . Gombrowicz pisze o siostrze : „ miała najsilniejszy charakter z nas wszystkich . A poza tym logika, precyzja, obiektywizm naukowy przyciągały ją z wielka siłą, nie na darmo studiowała matematykę” . Mimo starannego wykształcenia / słynna „ Platerówka” , krzewiąca zasady katolickie i narodowe/ Irena nie podchodzi do matury. Kontynuuje jako wolna słuchaczka studia matematyczne, lecz, mimo zdanych egzaminów, nie może zrobić dyplomu z powodu braku egzaminu dojrzałości. Dlaczego ? Czy jest to rezultatem stanu zdrowia / siostra pisarza chorowała na astmę/ ? Czy ingerencja dominującej matki ? Takich pytań bez odpowiedzi jest w książce więcej. Autorka nie ukrywa swojej sympatii dla bohaterki. Irena przedstawiona jest jako dzielna kobieta, stawiająca czoło przeszkodom, zapracowana, dbająca po wojnie o rodzinę i opiekująca się matką.
Gąsowska pokazuje także warstwę społeczną międzywojennego katolickiego, patriotycznego ziemiaństwa i jego deklasację po wojnie. To Irena jest tą dzielną, która walczy pracując wytrwale. To także narracja o emancypacji , wychodzeniu z cienia. Gombrowicz jawi się tu jako snob, przekonany o własnym geniuszu i dopiero pod koniec życia Ireny kontakty korespondencyjne rodzeństwa staną się bliższe . To Irena dba w powojennej Polsce o spuściznę literacką brata, choć nie do końca rozumie jego utwory, a on nie zgadza się na prapremierę „ Ślubu” w Kielcach , gdzie mieszkała po wojnie siostra, z uwagi na prowincjonalność tamtejszego teatru.
Ta biografia to także świetny portret skomplikowanych relacji rodzinnych w rodzinie Gombrowiczów : nieudane małżeństwo rodziców, oschłość, dystans, pretensje ,żal.
Świetna biografia nie tylko tytułowej bohaterki, lecz także fascynujący portret rodzinny i panorama epoki.

[marcin]

Czytam Świat Kolei 10/2025

[Czartogromski]

Rafał Dajbor: 07 zgłoś się : milicyjny serial wszech czasów.- Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2026.



(Zdzisław Tobiasz był gejem, odnotuję dla porządku, jest o tym akapit).

[Hebius]

A tak, reklamowali książkę w ostatniej Replice wrzucając fragment o jednym z odcinków serialu (tym, w którym geja zagrał Jurand ze Spychowa).

[Czartogromski]

Do tego jeszcze nie dotarłem, ale serial sobie powtórzyłem właśnie.

[Hebius]

Aaaa, to przepraszam ze zaspoilerowałem

[Dorian_Gray]

Zdzisław Tobiasz miał bardzo ładny głos

[Hebius]

Zaznaczyłem sobie jeszcze jeden kawałek u Hollinghursta, z którym - wg mojego odczucia - tłumaczka popełniła błąd.

Bohater przegląda stare numery szkolnego periodyku:

Spędziłem cały wieczór z "Rojem", tropiąc nastoletniego Davida Wina. Na czarno-białej kliszy moja twarz ma rozmaite odcienie szarości, wyróżnia się, nawet gdy wydaje się zlewać z pogrążoną w cieniu boazerią czy krzewami.

Klisza jako synonim fotografii?

Nasze wieczory, Alan Hollinghurst, przełożyła Katarzyna Makaruk
Filtry, Warszawa 2026
str. 413

Powieść ze swoim przygnębiającym klimatem i wymową gdzieś tak od połowy bardzo mocno mi się kojarzyła z równie rozrywkowym "Obcym dzieckiem".

[marcin]

Czytam Świat Kolei 11/2025

Oczywiście w pociągu
W środku pierwsza część bardzo szczegółowego artykułu na temat przebudowy katowickiego węzła kolejowego z mapkami i schematami torowymi. Pamiętam że był problem aby kupić ten numer w Katowicach - w Empikach wszystko wykupili w dwa dni bodaj

[Dorian_Gray]

... ooo ... a jak lecisz samolotem to czytasz "Skrzydlatą Polskę"?

Szymborska dużo lepiej mi "wchodziła" niż Barańczak ....
Barańczak taki trochę dla polonistów, którzy łapią te wszystkie aluzje i odniesienia do wcześniejszych dzieł literackich...

[marcin]

Dawno nie leciałem już i nie tęsknię za tym nie lubię samolotów i im jestem starszy tym mnie to bardziej stresuje

[Achim]

Kolejna pozycja z cyklu " Antypody gustu literackiego Marcina "
„ Anatomia szczęścia „
To bardzo osobista książka i autorka Anna Rabe nie ukrywa, że napisała ją, gdy niemieckie miasta ponownie się zbrunatniły. Książka ma strukturę mozaiki : osobista historia bohaterki miesza się z esejem polityczno- społecznym, a do tego narratorka usiłuje odtworzyć losy dziadka i jego uwikłanie w totalitaryzmy XX. wieku. To wymaga od czytelnika sporo uwagi. Historia prywatna ściśle łączy się z najnowszymi dziejami Niemiec XX. wieku. Tłumaczka prozy Mirosław Zielińska przypomina w posłowiu, że „ akceptacja przemocy dyktatury jest ściśle powiązana z akceptacją przemocy w relacjach rodzinnych „. Tutaj przemoc jest wszechobecna : wojna, powojenna przemoc Rosjan, ale też agresja w grupie rówieśniczej, szkole” przygnębiające miejsce, najprawdziwsze piekło” czy domu. Wszechobecne są także milczenie i wyparcie, bo „ przyzwyczailiśmy się do milczenia, które nas otaczało, i do historii, których nie rozumieliśmy”. Anna Raabe stawia tezę, że „ niemieckie rodziny milczą na temat własnej historii rodzinnej”. Niemiecka „ kultura pamięci” pełna jest pułapek , bo” z zewnątrz wszystko to wygląda ładnie, ale kiedy zajrzę do środka, roztacza się przede mną mroczny labirynt. Z którego nie ma wyjścia „ . Spirala przemocy przechodzi z pokolenia na pokolenie. Bohaterka, Stine próbuje uciec od kontaktów z rodziną, lecz przeszłość siedzi w niej głęboko i nie pozwala na wytchnienie.
Nad tą prozą unosi się duch Bertolda Brechta z jego słynnym wierszem „ Rozwiązanie „ i jego zdaniem kończącym „ Czy nie byłoby jednak prościej, gdyby rząd rozwiązał naród i wybrał inny?” . Trudno o lepszego patrona tej powieści niż Brecht z całym Jego politycznym skomplikowanym uwikłaniem.
Mocna książka, pobudzająca do refleksji.