Świat Młodych
nr 30/31 (2334/5) 12-16 kwietnia 1974 r.
W tym numerze podwójnym (wielkanocnym) nie było co prawda odcinka Pięciu minut z Magdą, ale redakcja oddała całą stronę dla Klubu nastolatków i dyskusji o Stasiu Tarkowskim.
Cieszę się, że uznaliście za trafny mój pomysł dyskusji. Dostałam 182 listy. Autorami 16 byli chłopcy, pozostałe napisały dziewczęta. Żałuję, że mogę zamieścić tu tylko kilka z nich…
Zupełnie inaczej
Bardzo podobała mi się troskliwość Stasia w stosunku do Nel. Wśród nas bardzo często tak się zdarza, że nawet z tą „swoją” dziewczyną chłopcy obchodzą się wulgarnie i brutalnie.
Aneta ze Stargardu
Marzę o takim chłopcu
W Stasiu Tarkowskim najbardziej podobała mi się jego odpowiedzialność za drugiego człowieka, troskliwość, szczera miłość i gotowość do największych nawet poświęceń.
Marzeniem moim jest spotkać kiedyś takiego chłopca, którego cechowałyby wszystkie wyżej wymienione zalety.
Basia M. — Kraków
Za duże wymagania
Wymagać, aby nasi chłopcy byli tacy jak Staś, to po prostu nonsens. Przecież jego zmusiły do takiego a nie innego postępowania po prostu okoliczności. Nie rozumiem więc, dlaczego dziewczęta chcą, by chłopcy bez potrzeby byli bohaterami. Nie przeczę — powinni być mili, uprzejmi, ale bohaterstwa nie należy od nich wymagać, bo i po co. Przed czym to takim mieliby nas bronić?!
Wanda z pow. Gostynin
Najwyżej cenię optymizm
Podziwiam Stasia za jego ofiarność, poświęcenie i chęć niesienia pomocy w każdej sytuacji. W moich oczach zyskał uznanie dzięki swojemu optymizmowi, który nigdy go nie opuszczał, ale.. Ale Staś reprezentuje dawne pokolenie młodzieży, jest reprezentantem świata, który my znamy tylko z opowiadań. I dlatego chyba nie wszystkie jego cechy byłyby odpowiednie dla moich rówieśników.
Nie Imponuje mi obecnie „bohaterstwo” (czasami głupie) moich kolegów, nie chciałabym również, aby strzelali do lwów, bo kocham zwierzęta. Sądzą jednak, że mogłoby być w nich troszeczkę więcej kultury, której nie brakowało Stasiowi. Chciałabym też, żeby byli optymistami I żeby umieli podejmować szybkie, a jednocześnie mądre decyzje. Tego bowiem najczęściej brakuje naszym chłopakom.
Mika
Staś dużo wiedział
Chciałabym, aby moi koledzy byli choć trochę podobni do Stasia. Żeby interesowali się językami obcymi i nauką, bo wielu chłopców to tak naprawdę zajmuje jedynie piłka nożna.
Janka z Warszawy
Precz z maminsynkami!
Chłopcy z naszej klasy to same kujony i maminsynki. Przydałoby im się trochę cech filmowego Stasia — takich, jak: odwaga, zdecydowanie, zdyscyplinowanie, a przede wszystkim samodzielność.
Joanna z Warszawy
Nie dyktujcie mi!
Moim zdaniem Staś Tarkowski dlatego jest bohaterem, że ani na moment nie tracił wiary we własne siły, w szansę ratunku. Staś był odważny i jest na pewno wzorem do naśladowania.
Z drugiej jednak strony myślę, że dziewczęta za bardzo są wpatrzone w Stasia i chciałyby, żeby wszyscy chłopcy byli tacy sami. A ja na przykład nie cierpię, jeśli ktoś mi dyktuje, jak mam postępować i żyć. Na tym polega błąd dziewczyn i to jest najbardziej denerwujące.
Imiennik Stasia
Ideał niedościgniony
Prawdziwego chłopca, który by miał wszystkie dodatnie cechy Stasia Tarkowskiego, nie ma. A jednak niektórzy z naszych kolegów też są godni podziwu — jeden za to, że się świetnie uczy, drugi za to, że jest wynalazcą, trzeci — bo pomaga w domu… Według mnie Staś Tarkowski może być wzorem, ale jest to taki ideał troszeczkę niedościgniony. Dobrze jednak, że istnieje; jest do czego dążyć.
Ira z Warszawy
Cenię liczne zalety
Wątpię, czy Magda ma rację sądząc, że dziewczętom Staś Tarkowski podoba się dlatego, że strzelał do lwa. Autor książki, H. Sienkiewicz, tworząc postać Stasia chciał pokazać chłopca bohaterskiego, umiejącego się zachować w każdej sytuacji i w ogóle chłopca, który ma wiele zalet. I to właśnie powinno się podobać w postaci Stasia. Ja sam, choć mam dopiero 13 lat, chciałbym być takim chłopcem jak Staś.
„Donald”
Dziewczyny, nie przesadzajcie!
Co byście zrobiły, gdyby wasi koledzy powiedzieli „lubię cię, ale… gdybyś była podobna do Kariok to dopiero wtedy wszystko by grało!”
Chłopcy cenią indywidualność i nie lubią, gdy narzuca im się wzory niemożliwe do naśladowania. Zastanówcie się, co robicie, my też potrafimy być wrażliwi na słowa!
„Heretyk”
..pozostałe listy były równie ciekawe.
Miałam tutaj napisać rodzaj podsumowania tej dyskusji i przyznam się, że trochę się bałam, czy dam radę. Wyręczyła mnie IRA Z WARSZAWY. Zgadzam się z nią, że Staś jest ideałem niedoścignionym, ale dobrze, że istnieje.
Z tym strzelaniem do lwa to oczywiście macie rację, bo przecież nie o to chodzi. Mnie — tak samo jak i MICE — nie imponuje „bohaterstwo silnej pięści”. Ale poza tym… odpowiedzialność za drugiego człowieka, uprzejmość, troskliwość, optymizm, umiejętność podejmowania mądrych decyzji, zdecydowanie, zdyscyplinowanie, samodzielność, rozległa wiedza. „HERETYK” nie ma racji twierdząc, że to są wzory niemożliwe do naśladowania. „,DONALD”, który napisał, że chciałby być podobny do Stasia, nie myślał wszak o wyglądzie: zewnętrznym chłopca, który zagrał tę rolę. A ja? Czy to możliwe, żebym była kiedykolwiek podobna do Tomka Mędrzaka?! A jednak chciałabym być podobna do Stasia Tarkowskiego. Bo Staś może być wzorem nie tylko dla chłopca, ale i dla dziewczyny.
Teraz już wiem, dlaczego Staś się tak wszystkim bardzo podoba. Gdy będę miała kiedyś swojego chłopca, to chciałabym, żeby był do niego podobny. Myślę, że mój chłopiec też będzie zadowolony, że i ja będę się starała być właśnie taka. Mówimy często: „chłopak na medal”, „dziewczyna na medal”, ale co to właściwie znaczy… Wydaje mi się, że to ktoś taki, jak Staś Tarkowski, no nie?!
MAGDA