To się czyta

[marcin]

A co to zmienia? Oceniam na podstawie tego krótkiego fragmentu.

[Mazemi]

Takie trochę Nad Niemnem. Swoją drogą może warto tę najbardziej znienawidzoną lekturę znów przeczytać, bo może jak dorosły człowiek zobaczę tam coś więcej, niż niekończące się opisy przyrody, gdy byłem nastolatkiem.

[Hebius]

Ja teraz słucham "Lalki" (Jerzy Kamas czyta - wartość dodatkowa). Jezus Maria, jaka z tego Wokulskiego jest zakochana cipa! Nie wiem, jak można w podobnie ogłupiałym frajerze dostrzegać stalkera, a słyszałem, że tak jest już przez niektórych młodych interpretowane jego zachowanie.

"Dar anomalii" zdryfował jakby trochę w rejony "Pan Lodowego Ogrodu" (mam niestety spore zaległości w najnowszej fantastyce i mogę nie dostrzegać bardziej współczesnych inspiracji). A rano, tuż po przebudzeniu, gdy sobie przypomniałem o jednym z kluczowych... no niech będzie, że rozwiązań uniwersum wymyślonego przez Pawła Zbroszczyka (oględnie piszę żeby nie spoilerować, bo może jednak - nie tracę nadziei - namówię Marcina na zakupy) "Ja pierdolę! Co za absurdalny pomysł!".

[Dorian_Gray]

Tadeusz Sobolewski
Człowiek Miron

info ze strony Wydawnictwa Znak

Osobistość i Osobliwość. Fascynująca opowieść o twórcy „Pamiętnika z powstania warszawskiego”.

Nie pasował do żadnej formacji – ani poetyckiej, ani politycznej. Nie czytał gazet ani nie słuchał radia. Nie żył sam, choć był samotnikiem. Solista w zespole. Podglądał, podsłuchiwał, czerpał z cudzej sztuki, ale tworzył wyjątkowo. Outsider i everyman. Piewca zwyczajności, który teatralizował rzeczywistość. Artysta, który stapiał się ze swoim pisaniem, aż w końcu się w nim rozpłynął.

Tadeusz Sobolewski stworzył osobistą opowieść o jednym z najoryginalniejszych twórców XX wieku – Mironie Białoszewskim. Miał to szczęście, że należał do legendarnego „pomocnego kolektywu”. Był jednym z pierwszych odbiorców jego dzieł, niemal kimś z rodziny. Dlatego mógł opisać nie tylko Mirona poetę i artystę, ale przede wszystkim pokazać jego prywatną twarz – przyjaciela, sąsiada, a nawet zakochanego. Dzięki temu możemy zrozumieć fenomen człowieka, który jednocześnie szokował i inspirował, onieśmielał i zdumiewał, zachwycał i przerażał.

Książka nominowana do Nagrody Literackiej Nike 2013

[Cepelia]

[...] Jezus Maria, jaka z tego Wokulskiego jest zakochana cipa! Nie wiem, jak można w podobnie ogłupiałym frajerze dostrzegać stalkera, a słyszałem, że tak jest już przez niektórych młodych interpretowane jego zachowanie.[...]

Pamiętam to! Był parę lat temu wysyp takich artykułów (np. ten obleśny stalker)
Myślę, że nie ma się co czepiać młodzieży. Opisują zjawisko jak potrafią, a stalking ma różne oblicza. Jak dla mnie to, że buc próbował ciągle przebywać tam gdzie Iza, się łapie choć porównując do agresywnych stalkerów może się to wydawać niewinne. Ten szok prasowy bardziej wynikał, z przyzwyczajenia do klasycznej interpretacji (Wokulski, biedny romantyk vel cipa jak go nazwałeś vs. oziębła zarozumiała paniusia), która moim zdaniem była pokołosiem dalej w wielu kręgach pokutującego przeświadczenia, że jak chłop się stara to mu trzeba dać szansę. Obecna młodzież raczej już do tego podjedzie, że jak ona nie chce i dała to do zrozumienia w granicach na jakie jej konwenans pozwalał, a on ciągle ją nachodzi (czy wręcz przecież on ją praktycznie próbował kupić) to właśnie dostanie łatkę taką a nie inną.

[Hebius]

W moim odczuciu nawet przy obecnych standardach prawnych Wokulski nie zrobił niczego, na co by się dało znaleźć paragraf i choćby zwykły zakaz zbliżania się załatwić.