Hebius pisze: ↑25-01-2026 21:41:46
Żadna platforma streamingowa nie da rady mieć w swojej ofercie wszystkiego. Film jest z 2020 roku i był do obejrzenia na OUTfilmie - sądząc po komentarzach - przez dwa lata. Widocznie właściciele uznali, że dłużej im się nie opłaci trzymać tego w bibliotece tytułów i nie przedłużyli licencji. Tutaj administracja daje kasę ze swojej kieszeni, żebyś miał możliwość pisać co ci tylko przyjdzie do głowy, ale OUTfilm to nie forum, tam się zarabia, a nie zajmuje dobroczynnością.
Znasz warunki licencji między outfilm i właścicielem praw do filmu? Mogą być róznorakie nie wiemy jak było... chyba, że ty coś wiesz :>
Już na samą logikę można założyć, że gdyby musieli ponosić koszty samego utrzymania wszystkich pozycji na platformie tzn. nie byłoby to uzależnione od oglądalności), dawno poszliby z torbami. Być może licencja przewidywała ramy czasowe, po zakończeniu których należałoby ją przedłużyć i tego nie zrobiono ze względu na być może słabą oglądalność.
Ciekawe jak częste jest zjawisko usuwania filmów z biblioteki outfilmu....
W tej chwili w zakładce Zapowiedzi mają jeden tytuł, w zakładce Ostania szansa też jest jeden. Nie wiem, może to stała zasada i wypada z bazy tyle samo tytułów, ile się pojawia nowości.
Son qual rocca percossa dall' onde
Che le frange, le spezza e non teme
Di lor furia il temuto rigor.
Solo un fulmin la rompe, e confonde
E spezzata tra l' onde le preme.
Resta oppressa, ma senza dolor.
Son qual &c.
Ok a zatem skoro mają tam kołowrotek wygląda na to, że outfilm nie posiada aspiracji do bycia największą bazą tytułów LGBT. Torrenty mogą odetchnąć z ulgą.
Son qual rocca percossa dall' onde
Che le frange, le spezza e non teme
Di lor furia il temuto rigor.
Solo un fulmin la rompe, e confonde
E spezzata tra l' onde le preme.
Resta oppressa, ma senza dolor.
Son qual &c.
Nie mów nikomu / No se lo digas a nadie (Peru, 1998)
Reżyseria Francisco J. Lombardi
Obsada: Santiago Magill, Christian Meier,
Joaquín dorasta w zamożnej rodzinie w Limie, gdzie o pragnieniach się milczy, a męskość ma tylko jeden dozwolony kształt. Kiedy jego relacje z Gonzalem i Alejandrą zaczynają odsłaniać prawdę, próbuje wyrwać się spod kontroli ojca i obłudy własnego środowiska. Alkohol, narkotyki i kolejne kompromisy zamieniają jednak poszukiwanie wolności w coraz bardziej niebezpieczną ucieczkę.
Ekranizacja głośnej powieści Jaimego Bayly'ego to bezkompromisowy portret queerowego dojrzewania w konserwatywnym Peru lat 90
Ciekawe kino przedemancypacyjne, z ogólnym, dość ponurym przesłaniem, że szczęście gejowi może przynieść jedynie rozważne przemilczenie własnej seksualności i dyskrecja przy realizacji pragnień. Tylko kobiet trochę tu szkoda. A o aroganckim Gonzalo, bohaterze odtwarzanym przez Christiana Meiera, który w początkach wieku podbił serca pewnie nie jednej polskiej matce i babce (moja była nim zachwycona), nie da się za bardzo powiedzieć, że był dyskretny.
Obejrzałem z przyjemnością. Santiago Magill jest ładny, a do Christiana Meiera mam słabość (a. dużo sentymentu).
Son qual rocca percossa dall' onde
Che le frange, le spezza e non teme
Di lor furia il temuto rigor.
Solo un fulmin la rompe, e confonde
E spezzata tra l' onde le preme.
Resta oppressa, ma senza dolor.
Son qual &c.
Dobry wieczór, dobry dzień / Lijepa vecer, lijep dan
Chorwacja/Polska/Kanada/USA/Bośnia i Hercegowina/Cypr / 2024 /
reż. Ivona Juka
Po wyzwoleniu Jugosławii spod nazistów Lovro buduje błyskotliwą karierę jako uznany reżyser, dzieląc szczęśliwe życie z partnerem i przyjaciółmi. Jednak w 1957 roku komunistyczny reżim zaczyna obawiać się jego twórczości i stylu życia. Zdeterminowani, by uciszyć jego głos, partyjni funkcjonariusze wysyłają agenta, który ma przeniknąć do jego kręgu i zniszczyć wszystko, co dla niego ważne. Misja politycznej kontroli przeradza się w niebezpieczną grę lojalności i zdrady, zmuszając Lovra do obrony nie tylko swojej pracy i relacji, ale i samej wolności.
W sumie... nie wiem.
Sama opowieść ciekawa, ale w którymś momencie się pogubiłem. Bo o ile główną parę bohaterów rozpoznawałem od samego początku, to pozostała dwójka już mi się mieszała, przez co nie do końca zarejestrowałem, że się pojawił jeszcze ktoś trzeci.
Do tego zakończenie zbyt otwarte, poetyckie, niesatysfakcjonujące.
I zupełnie nie kupiłem czarnobiałego artyzmu zdjęć.
Son qual rocca percossa dall' onde
Che le frange, le spezza e non teme
Di lor furia il temuto rigor.
Solo un fulmin la rompe, e confonde
E spezzata tra l' onde le preme.
Resta oppressa, ma senza dolor.
Son qual &c.
Śmierć Mikela / La muerte de Mikel (Hiszpania, 1984)
Reżyseria Imanol Uribe
Mikel jest farmaceutą w niewielkim mieście na baskijskim wybrzeżu. Ma żonę, pochodzi z konserwatywnej rodziny i angażuje się w lewicową politykę. Kiedy przestaje wypierać swoją homoseksualność, jego dotychczasowe życie zaczyna się rozpadać.
Relacja z Famą, artystą występującym w klubie nocnym, daje Mikelowi szansę na bliskość i życie na własnych zasadach. Jednocześnie wystawia go na osąd rodziny, lokalnej społeczności i partyjnych towarzyszy. W świecie, w którym prywatność szybko staje się narzędziem politycznej walki, cena wolności okazuje się tragicznie wysoka.
„Śmierć Mikela” Imanola Uribego to odważny klasyk hiszpańskiego kina queerowego. Intymny dramat łączy z bezkompromisowym portretem Kraju Basków początku lat 80., pokazując, jak homofobia, religia, rodzinne oczekiwania i polityka zamykają człowieka w cudzych rolach.
W pierwszym odruchu oceniłem film wysoko, na cztery, ale teraz nie wiem, czy słusznie.
Dziwne kino, oparte bardziej na deklaracjach niż na tym, co widz może dostrzec na ekranie. Ja w każdym razie nie dostrzegłem gejostwa głównego bohatera dopóki sam o nim nie powiedział. I tak jest właściwie ze wszystkim. Jedna Montserrat Salvador zagrała na tyle dobrze dystyngowaną homofobię, że niewyjaśnioną śmierć Mikela widziałbym właśnie w jej działaniu, działaniu matki, która woli mieć syna w grobie niż cierpieć z powodu jego jawnego pedalstwa.
Scena z księdzem zadziwiająco współczesna. Tzn. takiej reakcji szybciej bym się spodziewał po jakimś progresywnym kapłanie w obecnych czasach, a nie pół wieku temu.
Dla fanów starego kina i młodzieńczej urody Imanola Ariasa.
Son qual rocca percossa dall' onde
Che le frange, le spezza e non teme
Di lor furia il temuto rigor.
Solo un fulmin la rompe, e confonde
E spezzata tra l' onde le preme.
Resta oppressa, ma senza dolor.
Son qual &c.
